Saturday, 23 December 2017

Mijn intuïtie zegt ... het klopt niet

Er is iets ...
Hij wordt huilend door zijn moeder in de klas gebracht.
"Maar ik wil bij jou blijven!"
Moeder kijkt wanhopig en probeert door te pakken.
Het snijdt me door mijn ziel, 
er is iets ...

Ik probeer te helpen, mama moet echt weg.
Joey roept; 
(het komt bij mij binnen als ingehouden schreeuwen)
"Ik wil naar mama!"
Hij ligt op de grond, schopt zijn schoenen uit.

Ik ben in de buurt en knik naar zijn vriend die hem komt troosten.
"Als je gaat werken dan is het straks dat de dag voorbij is."
Heel goed, Koen!
"Maar ik wil niet! Ik wil naar mama!"
Nu komen de snikken ...

Ik pak een stoel en ga bij Joey zitten met mijn ogen en mimiek gericht op de klas.
Iedereen lijkt te voelen dat dit echt sneu is voor Joey.
Zelfs Imke maakt geen negatieve opmerkingen!
Ik vraag of Joey even op mijn schoot wil zitten.
Dat wil hij wel.
Terwijl ik de groep dankbaar in de gaten houd, 
kan ik Joey rust en geborgenheid bieden.

Natuurlijk moeten we allebei weer aan het werk, maar wanneer is het het 'juiste moment'?
Ik bied hem mijn zakdoek aan.
Als ik hem even later met tranen en wat snot terug krijg hoor ik mezelf zeggen:
"Kom, we gaan even kijken wat we gaan doen."
Langzaam staan we op en heel rustig lopen we naar zijn plek.
We beginnen samen, maar al snel kan ik andere kinderen gaan helpen.
Ik houd hem steeds in de gaten.
Er is iets ...

Net als ik denk dat het gaat lukken vandaag, staat hij opeens bij me:
"Ik mis mama."
Ach ... ik zeg weinig en laat hem even tegen me aan leunen.

De rest van de dag gaat 'gewoon' voorbij met natte sokken omdat een schoen uitschiet tijdens de pauze en Joey daarom op blote voeten in de klas wil lopen ondanks waarschuwingen van mij :-)

Morgen ziet hij mama weer.
Ik ben zijn 'inval juf',
ik zal moeten wachten totdat de vakantie voorbij is om te zien en te horen hoe het met hem is.
Ik blijf voelen: 'er is iets ...'

Ella de Jong
Trainer Kracht Opbouwend Communiceren - Jeugd 
Mede auteur " Vertrouwen in ieder kind " SWP Uitgeverij
Coach - Leerkracht - Schrijver

Tuesday, 6 June 2017

VOELEN maakt ons happy in deze klas

"Jesse, loop jij maar met mij mee." hoor ik mezelf opeens zeggen. Zonder tegenstribbelen komt hij naar me toe lopen en pakt mijn hand. We lopen voorop in de rij die groep 7 gaat uitzwaaien. Ik zocht naar een "straf" omdat Jesse ENORM druk was en dat terwijl de dag nog moet beginnen. Mijn hand wordt niet meer losgelaten. Zelfs als we al 5 minuten op de juiste plek staan, voel ik nog een stevige hand in de mijne. Wat heeft iedereen vandaag? Ik begroet een slaperige dame die lang tegen me aan blijft leunen. Patrick sluit een deal met mij die we met een stevige handdruk bezegelen. Het is bijna een hug. Mijn handen blijven lang op de schouders van een onrustig stel, ze lopen niet weg... Het voelt goed zo lijkt iedereen te denken. Ik heb er laatst een artikel over gelezen. 5x per dag, 4 weken lang een hug schijnt enorm te helpen om je happy te voelen. We huggen niet, maar iets wat er op lijkt vinden we allemaal fijn!
Groep vijf én hun invaljuf! :-)

Smile, Ella
www.elladejong.com



Artikel: Neuroscience and 4 happy rituals


Friday, 2 June 2017

Was jij toen dood?

"Was jij toen dood?" "Nee, gelukkig niet, maar ik was wél geschrokken." Werken met kleuters en vertellen dat je zojuist gevallen bent, zorgt voor interessante vragen :-) We praten verder over 'kinderen die lachen als je valt'. Dat je soms best in de lach mag schieten.
Als je maar checkt of de ander geen pijn heeft
of heel erg geschrokken is. 
Troosten en helpen doen kinderen graag! 

Uitgelachen worden vindt niemand leuk.
Tessa van wie thuis veel geeist wordt
en Fynn die veel van zichzelf eist,
worden vaak uitgelachen.
Zeggen ze ...  

Senna en Sam kijken vaak verbaasd. 
Ook als ze vallen.
"Dat was grappig! Toch?" 
Vragen ze. 

Werelden van verschil in een en dezelfde klas.
Checken of het klopt wat je denkt en voelt. 
Om je heen kijken en dan ... 
reageren vanuit vertrouwen in jezelf en
vanuit vertrouwen in de ander.  

We bedoelen het goed met elkaar! 
Lachend geholpen worden, het kan! 
Hoewel de kinderen het goed met me bedoelen, was ik toch erg blij dat niemand me zag liggen die ochtend in de gang van de school!

Smile, Ella
www.elladejong.com

Wednesday, 24 May 2017

Een kus in de klas.

Ze geeft een kus op mijn hoofd 
terwijl ik veters strik.
Hij blijft tegen me aan geleund staan
terwijl we even rustig naar andere kinderen kijken.
Ze zijn druk geweest met 'door mij heen praten'
met 'spullen afpakken' en 'hun eigen gang gaan'.
Ook ik ging mijn eigen gang :-)
Voortdurend proberen verbinding te maken,
niet alleen met deze doerakken.
De dag eindigt goed!
Met nog een flinke hoeveelheid kusjes op mijn hand, 
kan ik dit lange weekend aan!!
Ella de Jong
Trainingen Verbindend communiceren en Kracht Opbouwend Communiceren - Jeugd zijn SKJ + Registerleraar + ABvC + Registerplein geaccrediteerd.

Saturday, 29 April 2017

Ik wil bij jou blijven ...

"Ik wil bij jou blijven..."  Daar sta je dan als invaljuf met een kleuter die dicht bij je blijft staan.

"Wat zeg je?" Ik buig voorover om goed te luisteren. Hier had ik niet op gerekend!

"Ik wil bij jou blijven." Je voelt een klein mensje heel dicht tegen je aan en automatisch sla je een arm om de tengere schouders.

"Hmm" Je zoekt koortsig naar het beste antwoord hierop. Geen idee!!

"Ik wil bij jou blijven ..." Oma komt naar ons toegelopen.

"Ach, dat zou gezellig zijn ... maar ik ga straks naar mijn eigen huis." Je aait over de schouders en de rug terwijl je ook zachtjes met je handen het lijfje richting de andere volwassenen probeert te sturen.

"Ik wil bij jou blijven .."  Oma hoort het en zegt dat dat natuurlijk niet kan.

Hij klampt zich steviger aan mij vast.
Het duurt even maar dan loopt hij met oma mee, weg van mij. Ze houdt zijn hand heel stevig vast.
Hij maakt geen grote scene maar blijft half achteruit lopend naar mij kijken totdat ze de hoek om zijn.

Ik blijf lang aan hem denken.
"Ik wil bij jou blijven .." klinkt nog bij iedere hoek in mijn oren ...


www.elladejong.com
www.bureau-uil.nl

Afscheid nemen aan het eind van het jaar ...
Deze kleuters gingen gelukkig allemaal vrolijk naar huis!




Tuesday, 21 March 2017

De 'tools' van lieve kleine Emily




Lieve kleine Emily,
Ik zie wat je doet.    
Ik moet naar je toe lopen.    
Ik hoor je zachte stem.    
Ik moet me voorover buigen naar je.   
Ik voel je gespannenheid.  
Ik moet je leiden.        

Lieve Emily,
Jij kent me niet.    
Ik ben de inval-juf.    
Je weet niet wat je moet doen.   
Je bent nog maar vijf jaar!     
Hoewel, ... je weet het wel.
Dit zijn jouw tools om met mij te dealen:
Je luistert niet. Je doet 'wat er in je opkomt'. Je plaagt andere
kinderen. Je kijkt steeds of ik zie wat je doet.

Lieve Emily,
Ik begrijp dat dit moeilijk voor je is!
Ik moet naar je toe lopen en je met ferme stem zeggen dat je direct moet stoppen met plagen.
Ik moet me naar je toe buigen en vertellen dat je onmiddellijk moet komen, net als de andere kinderen.       
Ik moet je hand vast houden en je naar de deur leiden waar iedereen staat te wachten.        
Aan het eind van de dag zijn we allebei moe.    
We zeggen "dag!" en "misschien tot een volgende keer!"
Dat is het dan.
Slechts twee dagen zijn we in elkaars leven geweest.

Lieve kleine Emily,
Ik was zo blij om je een week later weer te zien! 
Ik was inval-juf in een andere klas
Je zag me staan en liep naar me toe
"Ik ken jou!" en terwijl ik je herkende en we samen glimlachten kwam je dichterbij en sloeg je je armen om me heen. Wat was ik blij om dat ook bij jou te kunnen doen!
Zulke kortstondige contacten. 
Zulke warme contacten ondanks moeilijk gedrag. 
Zulke "verkeerde tools" ... daar kan jij niks aan doen. 

Ella de Jong
Leerkracht - schrijver - trainer 'Kracht opbouwend communiceren - jeugd' - kindercounsellor - life coach    www.elladejong.com 

Monday, 13 March 2017

Verbindend communiceren op school als invaller ...

 Als inval juf probeer ik mijn eigen hoog gewaardeerde 'verbindend communiceren'​ in te zetten. Wat een uitdaging!  Zowel de kleintjes als de halve pubers zijn van slag zodra ze mij zien staan. Ze reageren met de tools die ze bezitten: tegendraadsheid, en brutaliteit. Andere kinderen hebben 'niks zeggen'​ en 'vooral niet opvallen'​ in hun gereedschapskist. Ook 'heel erg behulpzaam zijn'​ kan als gereedschap gebruikt worden om te dealen met deze compleet onbekende juf.   

Ik probeer hier tussendoor te laveren en oog te hebben voor iedereen. 
Zo min mogelijk aandacht voor het "onhandige" gereedschap,
een glimlach, een opgestoken duim naar degene die "onzichtbaar" gereedschap gebruiken en 
een duidelijk uitgesproken "Bedankt voor je hulp!"​ inclusief stevige handdruk of schouderklop voor degene met "onmisbaar" gereedschap.


Aan het eind van die vreemde dag met die rare juf zijn er altijd een paar kleintjes of halve pubers die me aankijken en vrolijk:
"Tot de volgende keer!"​ zeggen.
Gelukkig! Verbindend communiceren werkt!




Kijk voor Trainingen en Boeken op www.elladejong.com