Saturday, 12 December 2015

Onzichtbare pijn heeft onzichtbare make-up nodig.

Heb je je ooit afgevraagd hoeveel mensen onzichtbaar (pijn) lijden?
Mensen zoals je baas, je chef personeelszaken, je studenten, ze doen allemaal hun werk zoals ze behoren te doen terwijl ze ondertussen misschien meer pijn en zorgen hebben dan je je kan voorstellen. 
Hoe gaan ze om met hun pijn en zorgen tijdens hun dagelijkse werk? Hoe 'handelen' ze iedere dag de ongemakken en het gepieker zonder zo nu en dan te schreeuwen naar iedereen "Wat maakt het mij uit! Ik heb belangrijkere zaken aan mijn hoofd! Schiet op met je gezeur, laat me alleen!"
Ik weet niet in detail hoe het kunnen omgaan met pijn en zorgen werkt, maar ik heb een aantal zeer sterke mensen (jong en oud) gekend en wat ik zag bij hen was dit: 
  • De mensen met veel zorgen over hun gezondheid, hun kinderen, hun ouders waren erg prettige mensen om mee te werken. Ze lachen veel en nemen zichzelf, hun werk en alles wat ze bereikt hebben niet al te serieus. 
  • De mensen die continu pijn voelden praatten veel en waren voortdurend druk bezig.
  • De mensen die midden in een scheiding lagen glimlachten vaak naar "gelukkige stelletjes" en zeiden vaak: "geef niet te snel op". 
  • De mensen die gebukt gingen onder 'onrechtvaardigheid' vochten hard voor een zaak die hen aan het hart lag.  
Ik zie het als een soort van "onzichtbare make-up" die deze sterke mensen gebruiken. Als buitenstaander kan je bijna niet zien wat deze mensen doen om 'rechtop te blijven staan'. Om 'normaal' over te komen. We kunnen aan hun gezichten niet zien hoe moeilijk ze het hebben. Alles lijkt bij hen normaal; gewoon; niks bijzonders. Alleen als je hun pijn en zorgen kent, zie je hun manier van omgaan met hun problemen en hoe ze zich niet willen laten kennen.

Is er iets wat WIJ kunnen doen om hen te helpen? Het liefst op een 'onzichtbare' manier. Niks bijzonders, gewoon 'normale' dingen om hen te laten weten dat we hun houding, hun aanwezigheid waarderen op het werk? 
Zoals ik geschreven heb in mijn blog over *sterke vrouwen*: we hoeven geen ingewikkelde dingen te doen. Houd het simpel: glimlach naar elkaar, vraag of ze hulp kunnen gebruiken enz.

We kunnen dit doen:
  1. laat ze weten dat wij het waarderen hoe ze hun best doen om hun werk goed te doen door lichamelijk contact toe te staan. We hoeven elkaar niet minuten lang te omarmen, maar een korte schouderklop, aai over de rug of knijp in de arm (wel "ferm" gegeven), doet wonderen! 
  2. vraag wat er de afgelopen 24 uur  of de laatste week 'iets beter' ging.  Dit kan als we hun pijn en zorgen kennen en we tijd hebben om echt ge├»nteresseerd te luisteren naar hun antwoord (ze zullen moeten zoeken naar een antwoord waarschijnlijk, dus het kost even tijd) We hoeven er niet over te praten, we hoeven er geen verstand van te hebben. Er zijn op dat moment voor hen met een gemeende meevoelende zucht en glimlach doet wonderen!   
  3.  vertel ze dat je onder de indruk bent van hun manier van omgaan met de pijn en/of de zorgen.
  4. geef ze iets tastbaars waaruit je aandacht en steun blijkt. Schrijf iets via mail, op een kaart, op een post-it. Het hoeft geen gedicht te zijn! Een aanmoedigend en ondersteunend "Ga zo door!", "Houd vol!" of  "Neem wat vaker even een pauze, ik doe mee!" wordt zeer gewaardeerd. Een enkele bloem onverwacht op hun bureau of zoals ik ooit kreeg: een mooie sleutelhanger, het helpt allemaal! 
Ik heb momenteel al een paar dagen last van een rare pijn in mijn schouder. Ik merk dat ik slecht ben in het omgaan met lichamelijke pijn. Het enige wat ik kan bedenken om het te 'handelen' is door mezelf af te leiden middels het schrijven van deze blog :-). Schrijven over hoe je anderen met onzichtbare pijn zou kunnen helpen.

Ik hoop dat ik je inspirerende handreikingen heb kunnen geven.
Smile,
Ella